Información del lugar
Kino Palladium wzniesione zostało przy ulicy Złotej 7/9 w Warszawie, w latach 1935-37 według projektu Edwarda Ebera z inicjatywy włoskiej Assicurazioni Generali Trieste (Spółki Akcyjnej Powszechnej Asekuracji w Trieście). Gmach ma sześć pięter. Na górnych mieściły się mieszkania, na dole zaś - sala kinowa, teatrzyk, lokale (m .in. Bar na Antresoli) i kluby.
Kino funkcjonowało do końca lat 90. XX wieku. Podczas okupacji hitlerowskiej Niemcy zmienili jego nazwę na Helgoland. Kino przestało być wtedy dostępne dla Polaków; mieli prawo wstępu jedynie do teatrzyku, którego repertuar od tego czasu był na bardzo niskim poziomie.
Józef Dąbrowa-Sierzputowski pisał: Z dawnej, przedwojennej publiczności została tylko garstka. (...) Inteligencja miała zastrzeżenia natury moralnej co do korzystania z teatrów.
W czasie Powstania Warszawskiego dzięki operatorom filmowym pod kierunkiem Antoniego Bohdziewicza „Wiktora" wyświetlono trzy części filmu Warszawa walczy, reportażu ukazującego walki w stolicy w formie Powstańczej Kroniki Fimowej. Tą nieocenioną pracą dokumentacyjną, Polowi Sprawozdawcy Wojenni Biura Informacji i Propagandy KG AK wyświetlają wojsku i ludności cywilnej własnie w kinie Palladium. Pierwszy pokaz Powstańczej Kroniki Filmowej odbywa się w niedzielę, 13 sierpnia 1944. Kino Palladium, w czasach Powstania było ostoją niezależnej myśli, sprawdzianem ludzkich postaw. To tu wyświetlano na prędce montowane kroniki z bieżących wydarzeń, tu odbywały się przedstawienia i spotkania ludzi kultury. Oczywiście, wszystko na miarę możliwości okupacyjnej rzeczywistości.
KALEO
Inicia sesión en tu cuenta
